urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka Толькі якаснае supolka 2007-08-07T06:56:55Z urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka:2550 2007-08-07T06:56:55Z 2007-08-07T06:56:55Z <p><font color="#3366ff">Давайце развіваць гэты дзённік разам!<br />Калі вы пішаце вершы альбо гэта робяць вашыя знаёмыя, дасылайце гэтыя творы на адрас supolka@km.ru.<br />Магчыма яны будуць надрукаваны і абмеркаваны тут.<br />Дасылайце таксама якасныя творы нашых класікаў, у якіх набліжаюцца юбілейныя даты.<br />Прыводзьце ў дзённік якаснай сучаснай&nbsp;беларускай паэзіі сяброў!<br />Чакаем вашых прапановаў!</font></p> urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka:2063 2006-04-07T13:51:11Z 2006-04-07T13:51:11Z НАСЦЯ МАНЦЭВІЧ. ВЕРШЫ<br /><br /><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana"> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">Частавалі нас кавай&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">ветліва і ласкава,&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">налівалі гарэлку...&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">ці то ангельскі ром?&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">У кафэ ля “Ла Скала”&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">лашчыла-мілавала,&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">ўзбунтаваўшы суседзяў&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">справа&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><span style="FONT-SIZE: 10pt; COLOR: #333333; FONT-FAMILY: Verdana">каленку яе пад сталом.&nbsp;<o:p></o:p></span></p> <p style="LINE-HEIGHT: 15pt"><br /><br /><br /></p> </span> urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka:1890 2006-04-04T06:44:42Z 2006-04-04T06:45:50Z <p><marquee>ЖЫВЕ БЕЛАРУСЬ!</marquee><br /></p> urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka:1602 2005-09-10T10:26:41Z 2005-09-10T10:26:41Z Алесь Разанаў.<br />Версэты.<br /><br />Вобразы вабяць усьлед за сабой, <br />але памкнуся за iмi — i iх растворыць <br />прастора: магчыма, яны проста птушкi, <br />якiя адводзяць таго, хто iдзе, ад сваiх <br />затоеных гнёздаў.<br /><br />Заблытаныя сьцежкi, якiя вядуць i на ўсход, <br />i на захад, але на кожным кроку, усюды, <br />ад iх падымаецца стромкая вышыня, i, <br />падымаючыся над сабою, становiцца <br />розумам цела, i, падымаючыся над сабою, <br />розум становiцца ўсёразуменьнем, якое, <br />нiбы ваданосныя жылы, сабой насычае i <br />жывiць кожнае слова i кожны крок.<br /><br />Чалавек — гэта два чалавекi, як дзьве <br />далонi, што лепяць суладна сьнежку цi<br />перакiдваюць, каб утрымаць, жарыну: <br />адзiн з iх — пачатак, другi — завяршэньне, <br />адзiн з iх — выток, i другi — суток, <br />адзiн з iх — прычына, другi з iх — вынiк, <br />адзiн з iх — пытаньне, другi — адказ, <br />а памiж iмi цякуць, вынiкаючы з iх <br />i ўпадаючы ў iх сусьветы.<br /><br />Усё, што кранае мяне, падобнае на мяне.<br />Ня скончаны дзень тварэньня: зноўку i зноў <br />вылеплiвае чалавек сваю лепшую <br />долю.<br />Дзелiць мяне прастора, зьядноўвае час.<br />Калi чалавек сустрэнецца з чалавекам?<br />У безданi памяцi мглiцца бяссонны лiхтар.<br /><br />Пачакай, памарудзь, адпусьцi жаданьне — <br />i ты перастанеш быць часткай, нацэленай супраць усiх, <br />i вернуцца да цябе тыя птушкi, якiя ня ловяцца, <br />калi iх ловiш, якiя хаваюцца, калi iх шукаеш, <br />i ты пачуеш: у кожнай птушкi — <br />твой голас, i ўбачыш: у кожнай птушкi — <br />твой твар. urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka:1428 2005-07-16T11:46:29Z 2005-07-16T11:48:30Z Гэта не паэзія, але я не магу гэта не змясціць! Мне вельмі спадабалася!<br /><br />Зараслава Камінская<br />"Каб любіць Беларусь". Фрэска<br /><br />Учора зноўку ішла па вуліцы з шэрымі дамамі-каробкамі, спадчынай савецкага часу, і каля новай, пераробленай па еўрастандартах, крамы ўбачыла жаб­рака. То быў стары мужчына, мабыць, пенсіянер, які саромеўся нават працягнуць руку – проста трымаў поліэтыленавы мяшэчак і картонны ліст з надпісам, чамусьці па-беларуску: “Памажыце”. А крама ў гэты час “работала круглосуточно” і “сердечно приглашала”... <br /><br />Трэба быць моцным. Каб любіць Беларусь. <br /><br />Сёньня быў урок беларускай літаратуры. Зноў пе­ра­казвалі крытыку, бо ўласныя думкі ня лічацца вар­тымі ўвагі. І няўжо нельга не прапагандаваць ідэалогію ў школьных падручніках і падбіраць цікавейшыя творы? Бо ствараецца ўражаньне, што вывучаецца ўсё, абы было напісана па-беларуску. Але і гэта здаецца ня надта дрэнным, калі прыходзіш на ўрок беларускай гісторыі і слухаеш доўгі, пераважна на трасянцы, пераказ старонак падручніка. <br /><br />Трэба вучыцца самастойна. Каб любіць Беларусь. <br /><br />Нядаўна стаяла на месцы, дзе знаходзіўся полацкі сабор Сьвятога Стэфана. Яго ўзарвалі ў 1964 годзе, бо ён “псаваў выгляд” мясцовым жыхарам. Кіраўніцтва гораду пасьля выдзеліла 40 тысячаў рублёў, каб вывезьці сьмецьце. Цяпер тут жылы дом з крамаю і кавярняю на першым паверсе. У гэтай кавярні дэфіцыт кіпеню і блакітныя пластмасавыя лыжкі, якія каштавалі 3 капейкі... <br /><br />Трэба помніць усё. Каб любіць Беларусь. <br /><br />Глядзела перадачу пра Амерыку. Тэлевізар сьпяваў пра камфорт, уласныя аўтамабілі, медыцынскую страхоўку, адрамантаваныя дарогі, багатых фермераў, агульны экзамен пасьля школы, гімн, вядомы кожнаму грамадзяніну, і сьцяг, якім усе ганарацца. Туды мараць эміграваць шмат знаёмых, сябры жадаюць застацца тут... <br /><br />Трэба зайздросьціць. Каб любіць Беларусь. <br /><br />Часта гуляю з сабакам, істотай небясьпечнаю, бо заўсёды жадае палезьці ў бойку з сабе падобным. Мы жывем на ўскраіне гораду, побач з вёскай, дзе шмат вартавых сабакаў, якія сядзяць на ланцугах і чакаюць злодзеяў. І я заўжды баялася, што мая занадта сьмелая пачвара пачуе выцьцё і ўцячэ, каб пагрызьціся з іншымі пачварамі. Але вясковыя сабакі брэшуць і ўначы, і ўдзень, ды Тарас не зьвяртае на іх ніякай увагі, яго больш цікавіць уласны хвост... <br /><br />Трэба ня быць на ланцугу. Каб любіць Беларусь. <br /><br />Гляджу на круты, падобны на лоб маладога шчанюка, бераг Дзьвіны. Самой ракі не відаць – зіма схавала яе пад гладкі, бы магільны камень, і такі ж халодны, лёд. А наверсе – блякла-сіняе палінялае неба і чырвань галінаў, і хтосьці нябачны трусіць на зямлю белую кастрыцу. Гэта толькі здаецца, што хвалі сьпяць. Але чутны іх подых, шалёны шэпт, і бачны ўжо трэшчыны на магільным камяні. І дарэмна галосяць званы, бо прыйдзе вясна, абавязкова прыйдзе. <br /><br />Я стаю на беразе Дзьвіны і гляджу ў невядомую, туманную далечыню... А над маёю зямлёю – мо аблокі, мо шызыя крылы анёлаў. <br /><br />У нас няма нічога, акрамя магілаў, але мы іх ня вартыя. А трэба быць вартымі. Каб любіць Беларусь. urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka:555 2005-05-07T14:57:06Z 2005-05-09T14:45:20Z Уладзімір Някляеў<br />Паланэз. Паэма <br /><br />1<br />Бывай, Яблонская, бывай!<br />Прабегла восень па фальварку —<br />І графіка такая ў парку,<br />Хоць парк у раму забірай...<br /><br />Бывай, Яблонская, бывай!<br />Я застаюся па-за рамай<br />Карціны, што праз дождж відна:<br />Раяль, камін — і ты адна,<br />Стамлёная любоўнай драмай,<br />З бакалам белага віна...<br /><br />Апошні раз прыгубіць дай —<br />Заторгні на карціне шторы!<br />Я кінуў твой пякельны рай,<br />Грукоча ў ночы поезд скоры:<br />Бывай, Яблонская, бывай!<br /><br />Ня стаў бакал на самы край!<br />Сьвятло і цень дрыжаць падманна — <br />І ўсё разрывіста, туманна...<br />Цалую рукі, ясна панна,<br />Бывай, Яблонская, бывай!<br /><br />Ад клавіш рук не адрывай!<br />У сьвеце, дзе вішчыць жалеза,<br />Пранізьліва гучыць няхай<br />Акорд апошні паланэза —<br />Бывай!<br /><br /><br />2<br />Ja kocham cie...”<br />Ва ўсіх краях,<br />Спрасоньня блытаючы мовы,<br />Я гэтыя пустыя словы<br />Знаходзіў лёгка на губах:<br />“I love thou”,<br />“Я люблю вас”,<br /><br />“Ах!” —<br />І галаву кружыла п’яна,<br />І новымі духамі пах<br />Сюжэт банальнага рамана.<br /><br />Я выдумляў яго, як мог...<br />А тут прыйшлі, каб выдумляцца,<br />Усе...<br />І плыў паркет з-пад ног,<br />І глухла зала ад авацый!..<br /><br />Яблонская! Ня дай нам Бог<br />Хоць раз яшчэ ў жыцьці спаткацца!<br /><br /><br />3<br />“Я рада вас спаткаць...”<br />“Вы рады?..”<br /><br />Прэм’ера.<br />Вайдаў фільм бяз Вайды.<br />Міцкевіч з Францыі лісты<br />Чытае Польшчы ўсёй... Масты<br />У часе зводзяцца...<br /><br />На сцэне<br />Акцёры... Кветкі Тэлімэне,<br />Якую не сыграла ты — <br />Саперніцы яе прайграла...<br /><br />Як на цябе зірнула зала!<br />Яблонская! Як ты стаяла<br />Супроць усіх!..<br />Саперніц мала<br />Табе на сцэне і ў жыцьці...<br /><br />Руку маю, што спагадала,<br />З пляча ты скінула:<br />“Пусьці!”<br /><br /><br />4<br />— Як “Пан Тадэуш” вам?<br />— Ніяк.<br /><br />Пустых размоў пусты скразьняк.<br /><br />— Вы не паляк?<br />— Літвін.<br />— Вы з Вільна?<br /><br />Бамонд. Ківае фраку фрак —<br />І звоніць тэлефон мабільны:<br />“Не, сёньня не...<br />Чаму так сьпешна?..”<br />Мы ўжо ўдваіх сярод усіх,<br />Мы ўжо адчулі млосны міг<br />Спатканьня двух жаданьняў грэшных...<br /><br />“Аліцыя чытае вершы<br />Грудзьмі. Нібыта корміць іх”.<br /><br />Ах, мы акцёры! Брава, брава!<br />Як ні хітруй, а праўда ў тым,<br />Што ўсе мы хворыя адным:<br />Нам едкі дым — чужая слава,<br />Ну, а свая — салодкі дым.<br /><br /><br />5<br />— Пайшлі.<br />Тут скрозь на тварах грым...<br />— Я тут свая...<br />— Але з чужым.<br />— Я не зьбягаю ад паразы!<br />“У, ганарыстая, зараза...”<br /><br />А трэба йсьці было адразу,<br />Пакуль, як рыбіну ў траву,<br />Ня кінула мяне ад фразы:<br />“Пра Польшчу фільм, а не Літву,<br />І мог Літву ня згадваць Вайда”, —<br />І ў бок мой — зырк!..<br /><br />І вадаспадам<br />Шаленства ў скроні:<br />“Ну, ка-злы!”<br /><br />Ска-а-ндал...<br /><br />— Сказаць, на што ты злы,<br />З чаго твой форс, адкуль бравада?..<br />Нідзе Літвы тваёй няма!<br />А Польшча ёсьць! І гэта праўда,<br />Бо Польшча ёсьць — як я сама! <br /><br />— Няма Літвы!?.<br />Мяне няма?..<br /><br />— Я рада быць з табой!<br />— Ты рада?..<br /><br />На сьцежку восеньскага сада<br />Ступіла першая зіма. urn:lj:livejournal.com:atom1:supolka:349 2005-05-07T14:54:44Z 2005-07-08T10:42:17Z Гэты дзённік спецыяльна для якаснай сучаснай беларускай паэзіі. У яго межах будуць размешчаны тыя творы, якія на маю думку, ужо з'яўляюцца яскравымі здабыткамі нашай найноўшай літаратуры, а ў перспектыве, без перабольшвання кажучы, увойдуць у скарбонку і ўсяго сусветнага мастацтва! <br /><br />У рамках дзённіка знойдуць адбітак і творы самых маладых беларускіх літаратараў, якія робяць яшчэ толькі першыя крокі на шляху да сапраўднай творчай магутнасці, а таксама нейкія вартасныя крытычныя развагі пра літаратуру.<br /><br />Пакідайце тут, калі ласка, свае каментары, дасылайцу ўласныя творы і крытычныя артыкулы!